Kindergedichten

Mijn wijze deel heel stil in mij

kindergedichtHet wijze deel dat zit in jou;
Het wijze deel in mij.
Ik word dus stil, stiller dan stil…
dan kom ik daar dichtbij.

Mijn wijze deel dat is een bloem
met vele, vele blaadjes.
En ieder blad betekent iets:
mijn zwijgen en mijn praatjes!
Die mooie bloem het wijze deel
dat ik hier binnen draag.
Dat is het deel waaraan ik vaak
om hulp en inzicht vraag.
Het geeft niet wat ik daar ook vraag
het geeft ook niet hoe vaak.
Een antwoord krijg ik daar altijd.
En dat is altijd:”raak”.
Zo vroeg ik eens, mijn wijze deel
“Heb jij het nooit eens mis?”
“Welnee”, zei het
“alleen ik weet, wat het beste voor je is!”
________________________________

Aura

Ik heb een mantel om me heen
Hij is van enkel licht
Van zeven lagen op elkaar
Ik sla hem rond me dicht

En heel dicht om mijn lichaam heen
De meest nabije laag,
Door denken, ook door mijn gevoel
Houd ik hem helder graag

De rode laag vol levenskracht
De mantel van gevoel
Soms naar, soms goed, dat wisselt vaak
Emoties zijn het doel

De gele mantel, leef ik in
De mantel van ’t kennen
Bestudeert ’t lage, met zijn vragen
Laat me aan ’t hoge wennen

De groene laag in nieuw gebied
We noemen ‘t ’t astrale
Hier lijkt ’t hogere zelf
In de droom ons leven te bepalen

De blauwe laag, scheppende kracht
De wereld van de geest
Hier zetelt zuiv’re liefdeskracht
Hier leer ik nog ’t meest

De paarse laag die is heel mooi
Hij is van zuiver licht D
oordringt mijn hele mantel
Mijn lichaam, mijn gezicht

Die kleurenmantel om me heen
Die me totaal omsluit
Die mantel trek ik als ik sterf
Pas heel voorzichtig uit.
________________________________
Reïncarnatie

Ik kijk in de spiegel
en zie mijn gezicht.
De ogen die mij daar vertellen,
dat kind, met dat haar
en die neus en die mond,
dat meisje ben jij:
Isabelle…

Maar soms is ’t net
Als ik langer zo kijk
Of mijn ogen iets anders vertellen;
Zij tonen een leven
Als boer of boerin…
Daar heette ik niet…
Isabelle.

En achter mijn neus
Met zijn sproeten, die wipt
Zie ik iets van een oorlog opwellen…
Daar ben ik soldaat
Met zijn angst en zijn haat…
In de spiegel zie ik…
Isabelle.

Mijn mond wordt een dokter.
Toen was ik geleerd !
Zie mijn handen, die van kunst vertellen.
Maar steeds als ik me in de spiegel bekijk…
Die mensen ben ik…
Isabelle.

En diep in mijn hart
Ken ik vreugd’en geluk
Ook angsten, die mij nog steeds kwellen.
Al die mensen in mij
Zijn mij zeer nabij,
Want zij vormen tesaam
Isabelle!!!

________________________________

zie volgende kolom



(Vervolg)
 
Groei

Groei

Ik ben een bloem, ik ben een bloem
In ’t hoge gras verborgen
Ik open blij m’n gouden hart
In t zonlicht, elke morgen

Ik rek mijn ranke stengel hoog
En strek mijn groene blaadjes
Ik richt mijn hart naar de hemelboog
Mijn gouden hart van draadjes

Dan strekt de warme zon zich uit
Omarmt me met zijn stralen
Ik vang ze in mijn hartje op
Laat ze de grond indalen

Zacht trekt de goede zon zich terug
Bij ’t komen van ’t donker
Dan sluit ik ook mijn kelkje toe
Onder ’t ster geflonker

Maar binnen in mijn gouden hart
Daar blijft de warmte gloeien
Doortintelt daar mijn steel, mijn blad,
En geeft me kracht te groeien.
________________________________
Al mijn ikjes, samen ik!

Ik ben een grote lotusbloem
Met zeker duizend blaadjes
En ieder blad betekent iets
Mijn mokken, of mijn praatjes

’n ik als dommerd
ik heel lief
’n ik, wanneer ik lieg
’n ik, die heel mooi zingen kan

’n ik, als ik opvlieg,
’n ik als zeurpiet,
ik als held,
bekend door moed en trouw.

’n ik als bangerd
(ik schaam me dood,
dus die vergeet ik gauw)

En al die ikjes bij elkaar
In één gesloten kring
Daar ligt een stralend
Gouden hart
Te fonkelen, middenin!

Die mooie lotus, in dat meer
Met blaadjes rond en dik
En binnenin dat gouden hart?
Die lotusbloem ….
Ben ik.

al mijnik

________________________________

eikenbladen_

De eik

Ik, ben een eik in ’t donkere bos.
Ik vind me een woudreus gelijken.
Ik sta stevig en stram
met mijn machtige stam
vele jaren hier nu al te prijken.

Onder mij is de aard’ zo zwart als de nacht,
waar mijn wortels ’t water bereiken.
Hier onder mijn voet
Daar word ik gevoed.
Zo gaat dat altijd bij ons, eiken.

En boven; mijn kroon
van veel takken; gespreid,
De blaad’ren doen hem bijna bezwijken.
Zij ritselen luid en strekken zich uit…
Om het licht van de zon te bereiken…

eik
________________________________

Als alle kinderen op aarde,
Hand in hand tezamen gaan.
Krijgt het leven veel meer waarde.
Breekt eindelijk de vrede aan.
________________________________

Zon

fotoIk voel me deel van jou O, zon
Jouw kern
Weet ik van binnen
De kracht,
Tot alles wat ik doe
Mijn zorgen
Mijn beminnen.
________________________________

 

Copyright en alle rechten: Anna Lamb-Janssen

Reacties zijn gesloten.