Roofdieren

“Lucie, let op!”
Lucie onderdrukte een geeuw en schoot overeind. Ook enkele andere kinderen gingen rechtop zitten. Ik zat achter in de klas. Voor me lag een formulier dat door mij ingevuld moest worden als beoordeling van een les die een Pabo-student aan het geven was. Ik had veel moeite om te luisteren. Zonder enige intonatie stroomden de woorden over de hoofden van de kinderen. Hun houding was dan ook ongeïnteresseerd. Velen droomden weg, anderen zaten stiekem briefjes te schrijven of te spelen. Bij een vraag ging slechts een enkele vinger de lucht in.
Voor de zoveelste maal ging het door mij heen: “Waar zijn we mee bezig?”
Kinderen die van nature onderzoekend, nieuwsgierig, ondernemend zijn, worden urenlang, passief luisterend, in de banken gezet!!! Hoe tegennatuurlijk. Helaas zit ons onderwijs nog steeds zo in elkaar. Maar dan moet er op z’n minst op een sprankelende, levendige en boeiende wijze les gegeven worden.

Tijdens de nabespreking barstte de studente, na mijn opmerking: “Dit was een college-les”, in tranen uit. “Ik kan het niet”, snikte zij, “en vanmiddag komt mijn leraar van de Pabo naar de les over roofdieren luisteren.”

Een zin uit een ver verleden kwam in mij op. “Wanneer U de slang wilt verslaan, word slang!”
Spontaan riep ik: “Voel je roofdier, word roofdier.” Onmiddellijk liet het meisje haar starre houding los. Zij begreep gelijk wat ik bedoelde. Zij ontblootte haar tanden en kromde haar vingers Wij lachten beiden.

Die middag hingen de kinderen aan haar lippen. De leraar incluis. De woorden rolden uit haar mond en tijgers, poema’s en panters kwamen tot leven. De kinderen knepen hun ogen dicht, kromden hun lichaam en slopen door de klas op zachte kussen-voetjes. Geen kind dat niet oplette of grapjes maakte.
En een goede lerares was geboren.

’s Avonds realiseerde ik me dat deze les symbool stond voor het leven zelf.
Je kunt het leven aan je laten gebeuren, over je heen laten gaan. Je kunt ook echt mens worden, totaal en vol vertrouwen je begeven in een oerwoud van ervaringen, je zintuigen tot het uiterste gespitst; klaar voor de sprong naar bewustwording. De tanden ontbloot om (geestelijk)’t voedsel tot zich te nemen…
een panter gelijk.

Reacties zijn gesloten.