11: 1985, vervolg op blog 10

3 mei 1985.
“Als jij naar elke spiritueel getinte bijeenkomst gaat, kan ik een bijeenkomst op 5 mei in het Jacobi theater aanbevelen. Een vrouw, die zich Zohra noemt, spreekt daar inspiratief over kinderen.
Het onderwerp is angst en vrijheid. Echt iets voor jou.”

Voor me staat een oudere vriendin die ik zojuist de ervaring met mijn visioen heb verteld. “Ik ga zelf ook” zegt ze vol overtuiging. “Natuurlijk ga ik mee”, lach ik.

Al voor ik de zaal binnenga, voel ik een krachtige energie. Binnen zie ik met mijn geestelijke ogen langs de zijden vele lichtende gestaltes. De zaal, voor zo’n 300 personen, stroomt vol.
Dan verschijnt er een kleine, Indonesische vrouw. Als zij begint te spreken word ik al snel tot het diepste van mijn hart getroffen. De inhoud van haar betoog lijkt de vragen uit mijn hele leven te beantwoorden.
Momenten van gesprekken met m’n vader, leraren, de pastoor, trekken voorbij. Als kind al schudde ik mijn hoofd bij de uitleg van veel geestelijke vraagstukken.”Nee, pappa, mamma, dat is niet waar. Ik vind dat niet.”
Nu, voor het eerst, herkende ik in ‘t diepste van mijn wezen een door mij gekende waarheid. Het zou het meest indrukwekkende moment in mijn huidige en verdere leven zijn.

Pas wanneer een mens zijn innerlijk weten buiten zichzelf herkent, kan hij zijn identiteit vormen. Dat moment was voor mij deze lezing van Zohra. Vanaf nu wist ik alles. Dankzij mijn visioen en dankzij de inspiratie van Zohra.
Die dankbaarheid, voor de boodschap die Zohra gebracht heeft, leeft nog altijd tot de dag van vandaag in mij voort. Ik bleek al snel een van haar toekomstige medewerkers te zijn. In 1987 gaf ik zelf mijn eerste lezing, gevolgd door het geven van cursussen. Ook ontwikkelde zich mijn eigen sensitiviteit meer en meer.

Er ontstond een stichting “Bewustwording en Integratie van Spiritualiteit” in Capelle a/d IJssel, de stichting BIS, en er kwamen werkgroepen waarin diverse thema’s werden uitgediept.
En nu ……

Reacties zijn gesloten.