Deel 2: Wanneer spreekt men van crimineel gedrag

foto… wanneer we uitgaan van spiritualiteit binnen norm- en waardebepaling?

Bij het hanteren van woorden als normen en waarden richten we ons ook op crimineel gedrag. Bij het woord criminaliteit denken we vaak aan dieven,aanranders, terroristen, moordenaars e.d. echter, en dit is van groot belang om ons te realiseren: criminaliteit ligt in ieder mens verscholen!

Wanneer spreken we van crimineel gedrag?
Bij criminaliteit is er sprake van botsingen, fricties en gevoelens van verzet in contact met anderen. Ook is er in dit proces sprake van onrechtmatig handelen. En van onrechtmatig handelen is sprake als men zich door middel van de ander, en ten koste van de ander, verrijkt; stoffelijk en/of geestelijk, waardoor deze in zijn vrije wil wordt beperkt. In deze betekenis van criminaliteit is dit iedere daad die tegen de mens gericht is. Belangrijk is bovendien dat we rechtvaardig zijn. Hiervan is pas weer sprake wanneer we er vanuit gaan dat we allen aan elkaar gelijk zijn.
Vanuit deze visie komen we dan tot een andere inkleuring van wat goed en kwaad is!

Tot nu toe legden we ook meestal de oorzaak van b.v. crimineel gedrag buiten onszelf en verdoezelden deze ten nadele van de ander.
Maar, zo sluiten we onszelf af voor een ruimer bewustzijn…
Zo ook onze houding t.o.v. zaken als het milieu en de wereldeconomie.
Niet verwerkte innerlijke conflicten als angst, miskenning e.d. liggen vaak ten grondslag aan ergernissen over afwijkend gedrag van anderen.

Wat doet men eigenlijk bij crimineel gedrag?
Bij crimineel gedrag is men op oneigenlijke wijze op zoek naar zelfbesef, zelfrespect.
Echter men richt zich op zaken die op zelfrespect krijgen lijken, zoals het verkrijgen van een machtige positie, rijkdom, schoonheid of geleerdheid en zelfs hogere spiritualiteit om zichzelf te bevestigen (denk aan sommige goeroes). Maar werkelijke bevestiging krijg je nooit door uiterlijke waarden; dat geeft geen vervulling op diep niveau.

Hoe kunnen wij ook in ons dagelijks leven tot  zulk crimineel gedrag gebracht worden?
Het dagelijkse leven kan ons duwen naar criminele neigingen in ons zelf (bv een huilend kind – een oververmoeide moeder – mishandeling).
Door onderdrukking van dieperliggende emoties gaan deze onbewuste krachten het handelen beïnvloeden. Dat kan leiden tot escalatie naar buiten…

Kijken we nu eens naar het voorbeeld over illegalen.
De diepere oorzaak van een negatieve houding is buitensporige angst voor het verlies van ’t bestaan; door de onderdrukking van b.v. je angst, zal je niet de oorzaken herkennen die in jezelf liggen.
Daarom wordt de verantwoordelijkheid bij anderen gelegd, zoals bv in dit geval de illegalen.
Hierdoor wordt het proces niet herkend als een proces van jezelf en wordt de schuld buiten je gelegd. Zo ontstaat gedrag gebaseerd op een algemeen, onbestemd gevoel van onbehagen.
Het gevolg kan zijn: heimelijke bewapening of oververzekeren.

Wat en hoe dan wel?
Als je oorzaken alleen buiten jezelf zoekt, word je onmachtig en blijf je met onverwerkte emoties zitten. Maar als je je emotionele reacties loskoppelt van de situatie hier en nu ontstaat er geen escalatie in je handelen, maar een weloverwogen, relativerende besluitvorming, b.v. rond het nemen van b.v. veiligheidsmaatregelen.
Zo kom je uiteindelijk tot overgave aan het moment; tot overgave aan het leven.

De diepste oorzaak ligt hierin dat we onvoldoende zelfacceptatie hebben. Dikwijls komt dat door onze opvoeding.
Diep in onszelf hebben we bijna allemaal het gevoel dat we niet goed zijn, niet volwaardig.
We kennen daardoor aan een ander datgene toe waar we onszelf niet toe in staat achten.
We worden dan kwetsbaar voor mensen die ons onze verantwoordelijkheid willen afnemen (“goeroes”).
(Dit gebeurt door hen dan weer vanuit een machtsgevoel, dat weer voortkomt uit miskenning.)

We leveren ons dan over aan een ander, die dan alles voor ons kan bepalen. Zo werkt gevoelde onvolwaardigheid crimineel gedrag in de hand. De ander bepaalt immers onze vrijheid en wij laten dat toe.

Onze rechtspraak
Zo zouden we ook anders naar onze rechtspraak kunnen kijken.
We kunnen ons binnen onze rechtspraak buigen over de diepere betekenis van het conflict, dat op dat moment gaande is en van daar uit rechtspraak laten volgen.
We moeten ons niet meer laten inperken door de druk van buitenaf, maar met onze vrije wil kiezen naar binnen te keren en te kijken of wat gedaan wordt ook klopt voor onszelf.
Dan kiezen we voor wat ons innerlijk ons aangeeft.
 Zo dragen we bij tot het nemen van verantwoordelijkheid voor ons eigen bewustzijn.

Wat dan te doen bij een dreigend conflict?

  • Allereerst zouden we onze eigen wens duidelijk dienen te krijgen,
  • hem hierna kenbaar maken,
  • daarna volgt de bespreking van de wens van de ander,
  • Dan komt men aan het afwegen van het belang van de twee wensen met elkaar,
  • In overleg met elkaar kan je hierna komen tot een keuze of compromis.

Maar alleen vanuit wezenlijke belangenbehartiging!

Wat is in het algemeen de betekenis, de zin van criminaliteit?

Criminaliteit dienen we vooral te bezien vanuit het plan van de evolutie, waarvan we allen deel uitmaken.
Individuele behoeften hebben ook zijn diensten naar het geheel; de mensheid; de wereld.

Het geheel manifesteert zich op een diep niveau,in ieder mens.
Criminaliteit duwt ons naar het aanvoelen van diepere, innerlijke en gezamenlijke belangen.
Criminaliteit heeft veel te maken met het bewustwordingsproces van het geheel.
Eerst kenden we die gezamenlijke belangen onvoldoende.
Door crimineel gedrag om ons heen, die allerlei angsten in ons oproepen, herkennen we weer de algemene belangen b.v. met betrekking tot veiligheid.
Nu zien we criminaliteit als een inbreuk op de samenleving. Maar alleen kijken met veroordeling is niet goed.
Eerder zouden we dit kunnen bekijken met het begrip en de acceptatie dat alles en criminaliteit dus ook, een hoger doel dient, namelijk de bewustwording van ons allen. Zo gaan we vanuit gelijkwaardigheid er mee om.
Je ontvangt vanuit je innerlijk bewustzijn dat wat je aankunt.
Dan rest ons mededogen met de mensen die deze diepe processen aangaan en krijgen we respect voor allerlei zielenprocessen in de mens in het algemeen.
Vanuit de wet van Karma bezien, is er altijd rechtvaardigheid. Door dit weten komen we tot zelfonderzoek en kunnen we de criminele neigingen ook in onszelf leren kennen. We leren dan ook niet langer alleen onszelf te willen dienen!!
Nu zijn we vaak geneigd te denken dat voor algemene belangen we dienstinstellingen hebben; de Staat regelt het wel denken we dikwijls
met b.v. als gevolg dat een wijze oma in ’t tehuis wordt gestopt omdat het zo geregeld is.

Nu trachten we nog steeds vaak zelfbesef, zelfrespect, te verkrijgen door het ons toe-eigenen van materiele waarden(geld, diploma, status, beroep). 

We krijgen echter pas wezenlijk en blijvend zelfbesef als we stilstaan bij onszelf.

Reacties zijn gesloten.