De voorschouw

Het moment waarop de ziel tot de wens voor een nieuw leven is gekomen, is aangebroken. Eerst is er een moment van stilte. Hij overziet mogelijke levens en kiest samen met begeleiders voor het leven waarin de meeste ontwikkelingsmogelijkheden besloten liggen. Hij overziet in grote lijnen wat hem te doen staat om zijn bewustzijn te doen groeien in dit leven. Hij overziet dan totaal zijn leven door alle fasen.

Kort voor de geboorte gebeurt het weer, maar dan krijgt de ziel, het kind voorschouw in details. Dat gebeurt om het kind a.h.w. kracht te geven om zich te gaan ontwikkelen. Het kind doorziet dan innerlijk de fases van ontwikkeling, die dit leven hem zal gaan brengen, kort voor de geboorte. En die inzagen helpen hem in diverse leeftijdsfasen om er doorheen te gaan, die geven hem dus onbewust sturing hierbij.

Deze voorschouw kan de ziel die geboren wil worden angstig maken. Hij ziet wat hem te doen staat om te groeien. Ziet ook de momenten van lijden dat in dat leven zal plaats vinden voor zich. Het is begrijpelijk dat een ziel hierdoor angstig kan worden. Hij ziet ook hoe diep geraakt hij zal worden in het leven en weer opnieuw zullen er angsten kunnen ontstaan voor dat wat hij moet doen. De vaardigheden die hij moet ontwikkelen kunnen hem vaak vreemd voorkomen.

Ik denk dat ik voor mijn geboorte ook gezien heb dat ik voor grote zalen zou komen te spreken. Ik had er een aantal jaar geleden echt niet aan moeten denken. Ik kan me voorstellen dat de ziel die ik voor de conceptie was er voor terug is gedeinsd.

voorschouwDe herinneringen aan de voorschouw worden opgeborgen in het onderbewus­te en blijven indirect invloed uitoefenen op het leven. Het kind voelt ook dat het beperkter wordt als mens dan het was als geestelijk wezen. Het moet een bepaalde mate van volmaaktheid los gaan laten. Deze beperking is als een verenging van de ziel. Er ontstaat beperking van inzicht. Het denken wordt ook beperkt. Het wordt afgesloten van het “zijnsgevoel”, het totaalinzicht, zijn belevingswerkelijkheid. Ook de herinnerin­gen worden afgedekt.

Dat overziet de ziel allemaal in de voorschouw.
Naarmate de ziel meer afdaalt naar het aardse leven toe wordt de voelbare angst groter. Soms schieten de energieën van de ouders te kort en keert de ziel terug. Hierbij is geen sprake van schuld. Er blijken meerdere oorzaken te kunnen zijn. Vragen om hulp die hierop gericht is werkt helend.

Het van buitenaf bewust onderbreken van een zwangerschap

Het van buitenaf bewust onderbreken van een zwangerschap is voor een ziel zeer traumatisch, maar wel afhankelijk van het bewustzijn waarmee dit geschiedt. De ziel zal minder beschadigd worden als de ouders zich bewust op het kind richten en bijvoorbeeld vragen wellicht op een ander tijdstip terug te keren. Men zal zich wel realiseren dat bij het ontstaan van de zwangerschap alle drie betrokkenen hebben toegestemd op zielenniveau (dus vader, moeder en kind). Echter, wanneer er in het leven grote veranderingen ontstaan zijn in de levensblauwdruk en men werkelijk innerlijk wenst dat dit kind terugkeert, kan het soms zelf loslaten. Dit vraagt een diep bewustzijn en contact met de essentie van het leven, iets dat nog niet iedereen kan.

In onze maatschappij kunnen we zelf kiezen voor abortus, b.v. op medische indicatie, als uit vooronderzoek blijkt dat een kind verstandelijk gehandicapt is. Hierdoor komt echter in de mensheid een minder grote ontwikkeling naar mededogen tot stand, zowel voor de incarnerende ziel als voor de “verzorgers”.

Casus
In de tijd dat ik nog een praktijk als spiritueel therapeut had, kwam er eens een jonge moeder met een 6 maanden oude tweeling bij me. Het was duidelijk dat het haar bijna teveel werd. Zij vertelde dat zij door een fout bij het gebruik van de voorbehoedmiddelen nu opnieuw 2 maanden zwanger was. Zij was radeloos en overwoog een abortus, wat zeer tegen haar diepere gevoel inging.
Ik adviseerde haar in gesprek te gaan met het ongeboren kind en het te vragen vanuit het diepste van haar hart, zich terug te trekken.

Enkele dagen later vertelde ze dat het kind zich teruggetrokken had en dat ze beloofd had dat het over enige tijd alsnog mocht komen.
Twee jaar later kreeg ze een prachtige zoon waarvan de moeder zeker leek te weten dat het hetzelfde kind was.

Casus
Een jonge moeder van 2 kinderen van 3 en 5 jaar kwam bij me in de praktijk met een vreselijk dilemma. Zij had al jaren een ernstige kwaal die bij een eventuele zwangerschap en bevalling levensbedreigend zou worden. Haar man en zij hadden al jaren heel veel moeite gedaan om een zwangerschap te voorkomen, daar zij ook ernstige bijverschijnselen van anticonceptiemiddelen kreeg. Nu was er toch iets misgegaan en was zij zwanger. Haar man en de artsen smeekten haar zich te laten aborteren, maar de vrouw weigerde in alle toonaarden. Ten einde raad kwam zij bij mij.
Ik raadpleegde mijn begeleiding. Deze vertelde dat de reden van dit leven van het ongeboren kindje was dat het een ervaring van belangeloze liefde behoefde.

Reacties zijn gesloten.