6   Ik kijk bevreemd naar de discussie die nu plaats vindt over zwarte Piet

Umberto TanWat een verademing toen jaren geleden er een golf van Surinaamse kinderen in onze klassen verscheen. Veel Surinaamse ouders waren op de vlucht voor het bestuur van Bouterse.

Een aantal, vaak alleenstaande moeders bevolkte al snel onze gangen. Grote, sterke, trotse vrouwen. Fel en met een gevoel voor humor waar wij jaloers op konden zijn. Op ouderavonden werd er veel met hen gelachen. Ook heftige discussies waren niet van de lucht.

Een aantal van de kinderen was in Suriname op school geslagen en moest wennen aan onze wijze van aanpak (zie boekje Juf “Jij breken mijn arm”). De aanpassing ging vrij geruisloos. Binnen een aantal jaren bestond ons leerlingenbestand voor 96% uit “gekleurde” kinderen.

Discriminatie? Wij, de leerkrachten, bemerkten het nauwelijks. Natuurlijk, zoals al jaren op scholen plaats vond. Als je te groot, te klein, te dik, te dun, te rood, een bril, te knap, te dom was kon je gediscrimineerd worden. Aan ons, leerkrachten om daarin op te treden. Ook kwam het voor dat kinderen te zwart maar ook te wit werden gevonden (zie boekje Juf verhaaltje ” Zwarte”). 

Steeds trachtten we de kinderen bij hun innerlijke kracht te brengen; een appèl te doen op hun zelfrespect. Iets wat veel Surinaamse vrouwen van nature hebben. In dat kader kijk ik min of meer bevreemd naar de discussie die nu plaats vindt over de rol van zwarte Piet. Vooral de jongens vonden die grappige stoute Piet spannend en leuk.

In deze discussie ken ik de krachtige zelfbewuste Surinamers bijna niet meer terug. Zijn de jongeren zó veranderd in ons soms zo softe Nederland? Jammer, jammer. Het kwaad is al geschied.

Hoe kunnen we voorkomen dat in deze discussie niet nog meer onverwerkte emoties mee gaan spelen? Ook hierbij zie je dat we een andere weg zoeken om ons te richten op ’t hart. Niet door het slachtoffer te willen zijn of in een agressieve weerstand te gaan staan, ook niet in een bedachte toegeeflijkheid, maar door onszelf en daarmee ook de ander te richten op zelfacceptatie en respect (zie de mening van Umberto Tan: “Ik laat me niet beinvloeden door wat anderen van mij vinden”).

Blog 6 onderaanAls ik me richt op mijn Hoger bewustzijn hoor ik: laat Piet de Piet zijn die de kinderen in hem zien en volg daarbij als volwassene. Welke vorm dat ook is.

Wat vind je van een tekenwedstrijd op scholen waarin 7 tot 9 jarigen de nieuwe Piet mogen ontwerpen? Neem dan alleen oudere Surinaamse moeders als jury.

Anna Lamb

 

Reacties zijn gesloten.