Hoogbegaafd?

In groep 7 (de toenmalige 5e klas) van dat jaar zat een meisje, Simone, die al 2 keer was blijven zitten. Het zag er naar uit dat dat dit jaar weer ging gebeuren, te oordelen naar haar schoolresultaten.
Simone maakte over het algemeen een gesloten, wat verdrietige indruk. Zij had bijna nooit vriendinnetjes, daar zij een beetje oma -achtig over kwam en erg ouderwets gekleed was.

Het meest verwonderlijk echter was haar gedrag onder een aantal lessen, zoals biologie, godsdienst en creatieve vakken. Dan zag je een andere Simone. Dan was zij zeer actief en geïnteresseerd en haalde zij zeer goede resultaten. Vooral haar houding tijdens bepaalde kringgesprekken was totaal anders dan in de overige lessen. Ze gaf zeer bijzondere en wijze antwoorden op soms extreme levensvragen. Haar inbreng en uitleg getuigden hier van een zeer hoge intelligentie en grote wijsheid voor zo’n jong kind, waar haar leerresultaten vreemd bij afstaken want er verschenen onder haar gewone leerwerk hoofdzakelijk onvoldoendes.

Ik besloot haar (toen nog bij uitzonderlijke gevallen mogelijk) aan te melden voor een psychologisch onderzoek.

De uitslag was zo uitzonderlijk dat de psycholoog naar school kwam om dit ons persoonlijk mee te delen en een werkplan samen te stellen.

Het bleek dat Simone een IQ bezat dat zo hoog was dat deze met de bestaande tests niet te meten was. Ook kon er geen sprake zijn van een therapie daar zij deze doorzag en de psycholoog meer door had dan hij haar.
Ze was zo dol op de vakken waarin ze wel actief meedeed, dat er werd besloten om haar bij ons op school te laten en vooral niet te laten zitten.

Mij, de klassenleerkracht, werd gevraagd haar dit allemaal mee te delen.
Aldus besprak ik de uitslag van de tekst met haar. Ze was niet bepaald onder de indruk van het resultaat. Ze had liever geleerd hoe ze vriendinnetjes kon maken zei ze.

“Als je maar weet, Simone,” sprak ik, “dat een gebrek aan vriendinnetjes niet wil zeggen dat je geen fijn mens bent”.
“Nee, juf”, zei ze wijs met haar wat trage, slome stem. “De kinderen vinden me niet leuk omdat ik er niet zo leuk uitzie. Mijn moeder maakt al mijn kleren zelf en ik zeg haar niet dat ze niet leuk zijn, want mijn moeder doet zo haar best voor me. Maar kinderen moeten me niet.
Het is echter niet goed voor me dat ik geen vriendinnetjes heb. Daarom heb ik thuis een aantal kooien met parkieten. Dieren kijken er niet naar hoe je er uit ziet. Ze letten er alleen op of je van ze houdt en goed voor ze zorgt. En dat doe ik heel goed. Zo krijg ik dan toch liefde, maar van hen.

Want, juf, zonder liefde kan een mens niet leven….!!!”

Zo werd Simone van 11 haar eigen therapeute.

Reacties zijn gesloten.