Kinderen


Kinderen van de Nieuwe tijd* 

door Anna Lamb

Er wil iets gebeuren in ons…want
reeds gedurende een aantal jaren wordt er een ander soort kinderen geboren.
Deze kinderen zijn anders dan vroeger.
Wij spreken over kinderen van de nieuwe tijd. 

Vaak lijken deze kinderen al veel kennis te bezitten van het wezenlijke in zichzelf; meer geestelijk gericht zijn. Zij leven in een wereld die steeds meer gericht is op materiële waarden en deze zijn vaak als belangrijkste doelen in de opvoeding gesteld (het behalen van hoge cijfers, diploma’s, een baan).

In veel mensen leeft er behoefte naar geestelijke waarden.
Daar bedoel ik mee: naar een werkelijke, ervaarbare innerlijke beleving van zichzelf.

In deze kinderen is er het bewustzijn een onafhankelijk, uniek en geestelijk wezen te zijn, sterk aanwezig. Zij ervaren dit in iedereen en in alles. Immers juist wij mensen zijn  geestelijke wezens en deze kinderen hebben daar een veel directere verbinding mee.Wanneer ouders het kind bewuster zouden ontvangen en bemoedigen, tijdens de zwangerschap, zouden de kinderen al met minder gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid geboren kunnen worden Nu zijn we dikwijls nog erg gericht tijdens de zwangerschap, op bv. de pijn bij de bevalling, de inrichting van de kinderkamer etc..

Daarnaast voelen veel ouders en opvoeders zich onmachtig, dikwijls schuldig zelfs, omdat zij zich diep in zichzelf niet toereikend achten kinderen op te voeden. Veel kinderen van nu vertonen chaotisch gedrag, zijn vaak niet of nauwelijks aanspreekbaar, ongeconcentreerd en weinig gemotiveerd om hun taken te volbrengen. Al heel vroeg zien wij bij een aantal van hen crimineel gedrag en vormen van verslaving b.v. aan alcohol en drugs maar ook aan computeren of TV kijken. Dikwijls zien wij bij hen ook passiviteit.

Hierdoor denken ouders menigmaal dat zij tekort schieten in hun opvoeding,  maar de werkelijke reden is dat de kinderen van nu met een ander bewustzijn geboren worden. De opvoeding die wij kregen lijkt niet meer te werken bij deze kinderen.
Zij zetten ons aan, met hun “anders zijn“, tot verandering te komen.

Velen van hen zetten, met hun anders-zijn, de ouders, maar ook anderen als grootouders, leerkrachten, artsen etc. aan tot  verandering te komen, lijkt het. Hun anders-zijn dwingt ons ons op hen af te stemmen.Hierdoor brengen zij hun omgeving tot verandering.

Deze kinderen staan in een diepere verbinding met hun wezenskern. En wensen daar ook op aan gesproken te worden. Wanneer dit onvoldoende gebeurt, zal het kind nog wel tot ontwikkeling en groei komen, maar zal het aan natuurlijke kracht inboeten. Dit is met ons allemaal  eigenlijk al in meer of mindere mate gebeurd.
Het kind heeft vooral hulp nodig bij zijn individuele processen (nu wijzen wij dit vaak af).
Het moet gerustgesteld worden, dat het dit leven aan kan en geholpen worden het eigen gedrag te accepteren.

Elk kind wil zich van nature binden met mensen om zich heen. Wanneer het zich teveel terugtrekt, of zich te sterk opdringt, ofwel niet luistert, is dat een signaal dat het zich ontheemd voelt.
Als ouders en of geen contact zoeken met het dieper liggende gevoel, zal het kind dat ervaren alsof de ouder gelijk dient te hebben en nog eenzamer worden.
Geen enkel kind is gelijk, behalve in zijn diepste wezen.
Het dient dus een individuele aanpak te krijgen. Menigeen ziet het kind niet voor vol aan. Dikwijls wordt het onvoldoende respectvol benaderd; er wordt  niet of nauwelijks  “actief” geluisterd.

Soms is het mogelijk het kind naar volwassen bewustzijn op te trekken want (het kind is eigenlijk kind en volwassene tegelijkertijd: kind als de mens die het nu is in deze omstandigheden, maar volwassen in het diepste van zijn wezen).
We zouden vanuit deze visie meer ruimte dienen te geven aan de eigen verantwoordelijkheid voor wat het wezenlijk wenst. Dat betekent niet dat het overal zijn zin in moet krijgen.

Wat het wezenlijk wenst heeft betrekking op bv.
– het geven van zijn mening
– het maken van zijn keuzes,
– het mogen zeggen wat het denkt.
We kunnen dan steeds meer gaan ervaren dat onze kinderen, levenslustige kinderen worden.

Wat zijn kenmerken van levenslustige kinderen?
Levenslustige kinderen wachten niet op instemming van de ouders; zij handelen vanuit eigen kracht. Deze zou dan ook gestimuleerd moeten worden. Vele volwassenen zijn bang voor deze kinderen, bang hun overwicht te verliezen, terwijl deze kinderen juist heel aanspreekbaar zijn. Het kind wordt nu dikwijls niet aangesproken als zijnde een geestelijk wezen weliswaar in een stoffelijk lichaam, maar het is voor alles een geestelijk wezen.
Hierdoor ontbreekt voldoende individualiteitvorming, die het levenslustige kind juist wel gekregen heeft. Ouderen en opvoeders zijn dikwijls al bang het geestelijke in zichzelf te accepteren. Wij voelen ons zelf vaak niet waardig genoeg.
Hierdoor nemen ook wij eigenlijk afscheid van een wezenlijk iets in onszelf en dat spiegelen wij weer naar onze kinderen toe. Het gevolg is dat we ons vaak op een dieper niveau, mislukt voelen.

Kinderen moeten leren hun eigenheid te bevestigen. Het ontwikkelt zich via het voorbeeld van de ouders en andere opvoeders, dus…als het kind bescherming en aandacht ervaart vanuit belangeloosheid, leert het ook zelf belangeloze liefde te ontwikkelen. In het algemeen kunnen we dit nog weinig geven. Maar elk kind, zoals ieder mens, verlangt er naar dit te herkennen. Waarom zoekt men anders naar allerlei vormen van liefde?
En als we vanuit dit besef eens kijken naar de bijzondere kenmerken van deze kinderen van de nieuwe tijd?

*(De inhoud van deze tekst is mede tot stand gekomen in de toenmalige samenwerking (in 1990)  met de landelijke werkgroep spirituele pedagogie)

Reacties zijn gesloten.